Like ons op Facebook!

Een hond met geluk

Kalispera!  

Ik ben Kato. Sinds 5 weken woon ik in Nederland maar hiervoor zwierf ik rond op het eiland Lesbos. Ik kwam daar waar mijn neus mij bracht en wist alle vuilnisbakken te vinden. Mijn vaste stekje was het dorpje Perama, aan de Gera baai. Mooi daar hoor! Veel strandjes waar zakjes chips achterbleven en altijd een flauw windje tegen de hitte. En natuurlijk toeristen die je wat toestoppen…. Daar is mijn laatste grote zwerftocht naar Nederland ook mee begonnen. 

Op een avond deed ik mijn dagelijkse rondje langs de restaurantjes van Perama. Het is een vrij rustig dorpje en in het voorseizoen zijn de restaurantjes vrij leeg. Maar al vroeg op de avond had ik beet! Een stel zat te eten en toen ik het terras op kwam zag ik al dat ik eten zou krijgen. Een dikke knipoog en een kom-maar beweging met het hoofd, die herken ik zo! Dat betekent ETEN VOOR KATO!!! Ik ben op mn allerliefst naast haar gaan zitten en al snel verdween er van alles van haar bord, linea recta naar mijn maagje! Haar man deed net of hij het niet zag maar ik zag dat hij eigenlijk moest lachen’. Zij deed het wel stiekem, maar ik kan mijn gesmak echt niet verbergen!! Toen alles op was krabbelde ik aan haar been om te kijken of er toch nog niet iets voor mij op tafel was maar de eigenaresse van het restaurant kwam om het hoekje kijken en sommeerde mij met een fel “Katse Kato” (zit) tot zitten. 

Ik ben nog even gezellig met ze naar de auto gelopen, heb ze nagekeken en heb toen mijn tocht voortgezet. Zij bleef me helemaal nakijken, en ik haar, en ik wist dat ik ze nog wel terug zou zien! 

Een paar dagen na deze avond had ik me voorgenomen naar de kust te lopen, onderweg kom ik dan altijd van alles tegen. Passeer een aantal strandjes met zwemmers, levert ook altijd wel iets voor de maag op! Alle strandjes waren leeg totdat ik een aantal mensen zag op stretchers, ging toch maar even kijken. En ja hoor! Daar waren ze weer!! Zij riep me gelijk en voor ik het zelf wist zat ik al achter haar op de stretcher. Goed stekkie hoor! Kon alles overzien en werd ondertussen nog geaaid ook! Ik had ook zo’n rotteek op mn oog en die haalde ze ook nog even weg. “Hier blijf ik voorlopig” nam ik me voor. De zon was voor mij iets te warm dus ik sloeg mijn kamp op onder zijn stretcher een mooi veilig plekje in de schaduw. Even later ging zij weg en kwam terug met een tasje. Helemaal vol met spulletjes voor mij!!! Vers water, een bakje waar dat in ging en wat brood en worst. Toppie! Ik heb daar heerlijk geluncht en ben toen een tukkie gaan doen. Toen ze opstonden ben ik met ze mee gelopen, kreeg nog wat water maar toen stapten ze in een auto en reden ze weg!!! Ik ben er nog een stuk achteraan gerend maar ze bleven maar rijden. Ik had geen zin meer om naar de kust te gaan en ben weer terug gelopen naar Perama. sMiddags lag ik wat te dutten op het marktplein daar tot ik opeens een bekende stem hoorde, een auto achteruit hoorde rijden en haar weer uit zag stappen! Ze was erg blij om mij te zien en ik werd zo geknuffeld! Werd er bijna verlegen van!!! In een supermarkt haalde ze voor mij wat water en wat te eten. Voor de tweede keer die dag! Maar weer stapte ze daarna in en reed weer weg, dus ik er weer achteraan natuurlijk!!! Ze keek weer lang om en keek niet meer blij. Daarna heb ik ze een paar dagen niet gezien, ik was op stap buiten Perama, maar na een paar dagen zag ik ze opeens voorbij zoeven er lagen allerlei koffers in die auto. Opeens zag ze mij ook en riep mij, ze noemde mij Kato, geen idee waarom ze mij zo noemen. Ze zou toch niet denken dat Kato mijn naam is?? De mensen hier zeggen dat tegen mij omdat ze willen dat ik niet tegen toeristen opspring en dus moet “zitten”! Maar voor ik daar over na kon denken reden ze al voorbij. Zij hing helemaal uit het raampje en ook hij keek naar mij, ook weer niet blij. En ik? Ik wilde mee! Ik wilde bij hun zijn ik rende of mijn leven er vanaf hing. En zij? Zij keken steeds minder blij en reden hard door. Daarna heb ik ze heel lang niet gezien maar is er ondertussen wel heel veel gebeurd! Het blijkt dat zij contact heeft gezocht met de eigenaar van het hotel waar zij verbleven met de vraag of zij haar wilden helpen om mij ( dat is ikke!!!) te vinden en op te vangen zodat zij kon zorgen dat ik naar Nederland zou kunnen!! In dat hotel werkte een jongen die daar ook voor de dieren zorgde, hij heeft mij gevangen en in huis genomen. Ik wist niet wat mij overkwam. Uiteindelijk heb ik daar toch nog wel een paar weekjes gezeten. Ondertussen heeft zij in Nederland van hot naar her gemaild om voor mij een oplossing te vinden om naar Nederland te kunnen. Uiteindelijk kwam ze bij Atlas Animal Project / Eressos for animals terecht. Liesbeth (Atlas) en Gerbien(Eresos) gaven aan wel te willen helpen en mij op een vlucht te kunnen boeken. En dat was toen opeens best snel: Binnen 2 weken zou ik al kunnen vliegen. Ik had geen flauw benul van alle commotie. Nou maak ik me eigenlijk nooit zo druk, krijg je het alleen maar warm van!! Die dag was uiteindelijk best spannend! sMorgens moest ik al vroeg in de bench en ging ik in de auto. Op het vliegveld werd ik in de handen van 2 heel vriendelijke mensen geduwd. Zij wilden mij wel naar Nederland brengen. Sandra en Bert waren superlief voor mij dus ik voelde mij prima op mijn gemak! De reis duurde best lang en ik had geen idee wat er gebeurde. Ik zat in een grote holle ruimte met allemaal bagage om mij heen. Nou maak ik me nooit zo druk dus ben maar lekker een tukkie gaan doen, hier was toch niet veel te doen verder. Ik schrok uit mn slaap door een luide bonk. “Jemig.. wat is dit dan??” Er ging een luik open en mensenhanden pakten mijn bench op. Ik ging op een wagentje en via allerlei gangen kwam ik weer bij diezelfde mensen terecht. Zij leken oprecht blij want blijkbaar was ik even zoek geweest en hadden ze mijn bench op een andere plek gezet dan afgesproken. Al met al ging ik weer op een kar en reden wij door een paar grote deuren. En daar daar zag ik hem en haar weer!!! Dat was echt heel erg leuk!!!! Ik heb mn staart eraf gezwaaid om te laten zien dat ik erg blij was. Door de tralies heen kriebelde ze mn wangen en ze huilde ook, terwijl ze ook moest lachen!! Raar volk hoor, die tweevoeters!! Ik hoopte dat ik uit die bench mocht omdat ik best wel even een plasje wilde doen maar ik moest blijven zitten tot thuis, vertelde zij: “Nog even wachten..!” Toen de auto stopte werd ik in een weiland gezet en keek iedereen gespannen hoe ik zou reageren. Hallo, ik ben de rust zelve hoor! Dus ik loop daar heerlijk rond alsof ik nooit ergens anders geweest ben. Opeens kwam er een grote zwarte hond bij, Babs heet ze. Echt een stuk en ik had gelijk al reuze lol met haar. Ze hebben hier blijkbaar ook een berg katten, kippen (ik mag ze niet opeten, da’s jammer!), konijnen (daarvoor geldt dezelfde regel) en paarden. Verder heb ik alle ruimte om te rennen en ravotten, wordt ik onwijs veel geknuffeld en krijg ik iedere dag 2 keer eten in een bakje.. Helemaal niet verkeerd zou ik zeggen!!! Ik denk dat ik hier maar blijf!!!! 

Avtio!! Kato  

Enne, lieve Liesbeth, Gerbien, Sandra en Bert; Efcharisto poli voor al jullie help, zonder jullie goede werk was het niet gelukt mij naar Nederland te krijgen!!!!  

7 Responses to “Een hond met geluk”

  • Rose:

    Hallo,

    wilde eventjes reageren op dit prachtige verhaal, helaas kan ik nog geen hond hebben, Heb helaas net eentje begleid voor de regenboog brug, to veel verdriet, il will terzijnder tijd wel als oppas fuctioneren zodat honden alsnog een gouden mandje krijgen. mis mijn dametje heel erg heb ook gehuidl om dit verhaal, middels het verdriet van mijzelf als ontroering. heel veel plezier met jullie aanwinst

  • Op zondag 28 september 2014 vond ik tijdens mijn vakantie op Lesvos in Lisvori waar ik een bezoek bracht aan de hotspring op een verlaten terein een kilometer verder een uitgemergeld pupje van ongeveer 4maanden. Het hondje lag er levenloos bij in de vlakke zon. Ik heb het hondje opgeraapt en ben er mee naar de dierenarts gereden in Kaloni. Zelf verbleven we in Skala Kalonis hotel Pacifai. Het diertje was zo zwak dat hij niet kon opstaan en tevens niet kon ingeent worden. Zat vol onder de teken en was graatmager. Zijn tandjes stonden allemaal los.Kon haast niet slikken. Wat heel veel moeite bracht met ontwormen. Had doorligwonden.
    Daar vertelde ze me dat hij nog maar tussen de drie a vijf dagen te leven had,indien ik hem had laten liggen. Mijn hart brak. Wat doen die Grieken toch die honden allemaal aan. Ik heb het hondje mee naar het hotel genomen en heb hem de goede zorgen toegediend.. Zodat hij kon aansterken. Ik heb mijn reisleidster van Arke op de hoogte gebracht dat ik dit arme diertje niet kon achterlaten. Bij Agro in Kalonis hebben ze alles in orde gebracht zodat hij met mij op 3 oktober mee naar Belgie kon. Nu is hij inmiddels al 1,5 kilo bekomen. En speelt met mijn andere twee honden. Ik ben heel blij voor hem dat ik hem heb kunnen redden. Maar er is nog heel veel ander leed daar. Hopelijk doen de Grieken er iets aan. Maar ik denk dat het nog niet bespreekbaar is.Zoals bv. castratie en sterelisatie van de honden en katten, want dat zou al heel veel oplossen. Gelukkig zijn er organisatie zoals jullie,maar dat weten vele toeristen niet die daar op vakantie zijn net zoals ik. Ik kwam er pas achter toen ik terug thuis was via de pc. Ik ben jullie heel dankbaar voor het mooie werk dat jullie doen.
    Vriendelijke groeten
    Ouzo de hond
    Wuyts Gerda

  • Lydia:

    Gelukkig Kato, je hebt nu een gelukkig huis. Ik moest steeds huilen om je verhaal. Ergens weet je Kato.? Ik heb ook twee geweldige honden van Liesbeth. Maar ze zijn echt super .Maar jij hebt geluk gehad met wat je baasjes en Liesbeth hebben gedaan. Kato, geniet van je leven. Ik weet doe je al. Je bent nu gelukkig bij je baasjes.. Knuffel Kos en Chrystal en hun baasje Lydia.

  • Loes:

    Ik heb het artikel gelezen in de krant en dit prachtige verhaal waar ik ook even van moest huilen. Mooi hoor!

  • Wies van Meijeren:

    Hoi Kato, het was erg leuk om jouw verhaal te lezen. En ook dat je het zo goed naar je zin hebt. Je hebt daar alle ruimte en je bent net ook nog op vakantie geweest met Babs erbij. Wij kennen jouw baasjes en weten dat ze erg goed voor jullie (alle dieren) zorgen. En ik zou maar blijven als ik jou was.
    Veel ren en ravot plezier.
    Groetjes Wies en een dikke kus voor P en P

  • ViVi:

    Prachtig beschreven. Ondanks dat ik het verhaal ken, toch weer enorm geraakt! En wat heeft Kato het naar z’n zin nu!!! Vrijheid heeft voor hem ineens een heeeeel andere betekenis gekregen! Hij heeft geboft en niet in de laatste plaats met zulke lieve baasjes!!!

  • aris:

    Ik kan alleen maar zeggen..een heel mooi verhaal waar ik een traantje voor heb moeten laten..
    dit is zo mooi en hoop voor vele diertjes dat dit ook voor hun mag komen..een goede afloop!

    heel vele geluk Kato bij je nieuwe baasje!

    henny

Geef een reactie

Bestellen bij Zooplus en zo het Atlas Animal Project steunen? Klik dan op het Zooplus logo!



zooplus.nl

U kunt ons helpen door een donatie via PayPal!




K.v.K. nr: 612.457.39
RSIN: 854268443