Like ons op Facebook!

De drie musketiers

Aankomst op schiphol

Op 26 augustus kreeg Liesbeth een mail van Christina, een Griekse vrouw. Ze woont in Nederland en was op dat moment op Lesbos en had langs de snelweg een nestje van 3 poesjes en 1 katertje gevonden. Het was duidelijk dat ze geen lang leven zouden hebben langs de drukke weg en dat gold zeker voor één van de poesjes. Zij had een krom voorpootje en zou al helemaal moeilijk kunnen vluchten voor aanstormend verkeer. De moeder van deze vier kittens was al doodgereden en het was duidelijk dat deze vier ook hulp nodig hadden.

Christina vroeg in haar mail of Atlas Animal Project haar kon helpen een veilig heenkomen te zoeken voor deze kittens. Christina verzorgde de diertjes zolang ze op Lesbos was en ging dagelijks naar ze toe.
Atlas stemde toe in het opvangen van de dieren en de volgende dag ging Christina ze ophalen bij hun plekje langs de snelweg. Daar aangekomen bleek dat  het katertje verdwenen was.
De drie poesjes waren nog wel aanwezig en Christina heeft ze meegenomen naar haar logeeradres. Ze heeft ze Tzora, Thalia en Fotini genoemd.

Ondertussen werden er door een paar behulpzame Griekse kinderen flyers opgehangen om te kijken of iemand het katertje nog gezien had, of wist waar hij was. Helaas is daar geen reactie meer op gekomen.  Christina is met de diertjes naar de dierenarts in Mytilini gegaan voor hun eerste entingen en om haar naar het pootje van Tzora te laten kijken. Volgens deze dierenarts was het pootje waarschijnlijk gebroken geweest en doordat Tzora niet meteen hulp had gekregen, verkeerd aan elkaar gegroeid. Tzora kon volgens deze dierenarts wel prima met dit pootje leven.

Een paar dagen later heeft Christina de kittens meegenomen naar Athene omdat ze daar ook nog familie op ging zoeken. Vervolgens zijn de poesjes met Christina naar Amsterdam gevlogen, waar ze op 5 september aankwamen. Ik heb ze daar opgehaald en ben gastgezin geworden voor deze 3 musketiers, zoals we ze ondertussen omgedoopt hadden.
Christina had veel moeite met het afscheid en een aantal dagen later is ze langs geweest om de dames nog een keer op te zoeken en te kijken waar ze terecht gekomen waren.

De 3 poesjes moesten hier erg wennen. Mijn gezin bestaat naast mijn man en ik, nog uit 2 jonge kinderen, 2 honden en 3 poezen van onszelf. Een drukke bedoening dus voor deze 3 dames!
Christina heeft ze in de dagen dat zij ze onder haar hoede had al zo ver gekregen dat ze volledig zindelijk bij mij aankwamen. Een hele prestatie! Het heeft een poos geduurd voor ze de keuken uit durfden te komen, maar langzaam aan begonnen de dames zich hier thuis te voelen.

Tzora.


Toch vertrouwde ik het kromme pootje van Tzora niet. Ze hinkte er telkens een aantal passen op, om het vervolgens in te trekken en niet meer te gebruiken. Ook schudde ze veel met het pootje, een teken dat het haar wel degelijk in de weg zat of pijn deed. Uiteindelijk hebben we besloten een röntgenfoto van haar pootje te laten maken, om te kijken hoe het er van binnen uitzag. Ook om te kijken of en hoe ze geholpen kon worden aan haar pootje, want ondertussen was het duidelijk dat Tzora er niet bij gebaat zou zijn als we het zo lieten.
De röntgenfoto deed ons verbazen. Tzora’s pootje was helemaal niet gebroken geweest, maar stond krom door een zeldzame aangeboren afwijking!  De ellepijp bleek totaal te missen. Tzora kon dus alleen maar op haar spaakbeen steunen. Ook was haar ellebooggewricht niet goed aangelegd. Deze zat ongeveer een centimeter onder het oorspronkelijke gewricht vast aan het spaakbeen. Daarmee werd ook duidelijk dat Tzora niet kon leven met dit pootje.

We hebben haar röntgenfoto ook naar orthopedisch dierenarts Paula Hendriks van dierenkliniek Zuiderkaag in Schagen gestuurd. Zij heeft ons in het verleden al meer heel goed geholpen met orthopedische klachten van dieren binnen de organisatie. Ook haar conclusie luidde hetzelfde. Nu was Tzora nog jong, maar wanneer zij zou uitgroeien tot een volwassen poes, zou haar pootje niet sterk genoeg meer zijn om haar gewicht te dragen. De kans zou groot zijn dat het spaakbeen spontaan zou breken.
Ook liep Tzora, wanneer ze er toch een aantal passen op liep, op de volledige onderpoot. Hiervan zou de huid op een gegeven moment kapot gaan en ontstoken raken, met alle gevolgen van dien. De beste optie was om het pootje te amputeren. Vroeg of laat zou dat hoe dan ook noodzakelijk zijn en dan is het beter om Tzora er zo vroeg mogelijk aan te laten wennen, en om haar verdere problemen met het pootje te besparen.

Aangezien ik in Hellevoetsluis woon en Schagen hier op bijna 3 uur rijden vandaan ligt, ben ik gaan informeren bij dierenartsen hier in de omgeving of zij ons konden helpen met het pootje van Tzora tegen gereduceerd tarief. Een amputatie is een zeer kostbare ingreep, dus iedere cent die we hierin zouden steken, kon niet meer ten goede komen aan andere dieren in nood.
Uiteindelijk bleek dat dierenarts Cees Vroege van dierenartspraktijk Bernisse in Heenvliet bereid was om te helpen tegen alleen vergoeding van de materiaalkosten en door de operatie in vrije tijd uit te voeren. Iets waar wij hem zeer dankbaar voor zijn!

Tzora is op vrijdag 28 september geopereerd. Ze is in mijn armen onder narcose gegaan en ook mocht ik weer bij haar zijn toen ze bijkwam. Iets wat ik heel fijn vond. Ze hoefde niet eerst in een kooitje in een kamertje te wachten tot het haar beurt was om onder narcose te gaan en zo had ze toch een bekend iemand om haar heen tijdens het bijkomen. Het voorkomt op deze manier een hoop stress bij het dier.

Die avond was Tzora vooral erg boos. Grommend en miauwend hinkte ze door de kamer. Gedurende de nacht heb ik haar in de bench naast mijn bed gezet, zodat ze niet alleen was en ik haar zou horen als er wat aan de hand zou zijn. Toen ik wakker werd, maakte ik direct haar bench open en al spinnend kwam ze me alweer tegemoet.
Ongelooflijk hoe flexibel dieren zijn! Tzora had haar woede alweer achter zich gelaten en werkte meteen haar bakje eten, uiteraard met onstekingsremmer en pijnstilling, naar binnen en gedroeg zich vervolgens of er niks gebeurd was. Ze hobbelde door het huis, speerde de trap weer op en af en sprong zelfs op de bank met haar ene voorpoot.
Ik wilde haar er weer af tillen omdat ik bang was dat ze zou vallen en zich bezeren als ze er weer af zou springen, maar ik was al te laat. Soepeltjes sprong ze er weer af. En dat al de dag na de operatie!

Inmiddels had zich een jong stel gemeld, dat Tzora graag wilden adopteren. Na het zien van haar filmpje op de site, vielen ze als een blok voor haar. Ze wilden juist een diertje met weinig kansen, een liefdevol thuis bieden. Beiden hadden dit van hun ouders mee gekregen. Ze hebben altijd dieren uit het asiel gehaald met de minste kans en dit wilden ze graag voortzetten nu ze samenwoonden.
Tzora bleek zich prima te kunnen redden met 3 pootjes en zo verhuisde ze op 6 oktober naar een liefdevol thuis in Hengelo. Inmiddels is ze daar helemaal gewend en haar baasjes kunnen zich een leven zonder haar niet meer voorstellen!

Thalia.

Thalia en Charnzy: effe rusten op de bank.

Afgelopen februari hebben wij één van onze eigen poezen, Marmer, in moeten laten slapen vanwege necrose en daar had mijn dochter Eden van 4 jaar nog steeds veel verdriet van. Eden en Marmer trokken altijd naar elkaar en waren twee handen op één buik.
Vanaf het moment dat de 3 poesjes hier kwamen, waren ook Eden en Thalia onafscheidelijk. Toen Eden tegen mij zei dat Thalia een ‘nieuw Marmertje’ was, was het meteen duidelijk voor mijn man en mij: Thalia mocht hier blijven wonen en Eden mocht een nieuwe naam voor haar verzinnen!!
Dat werd Jessie, naar haar grote heldin, de cowgirl uit de film ‘Toy Story’. Zodra Eden uit school komt, rent Jessie naar haar toe en wordt er eerst even uitgebreid geknuffeld. Wanneer Eden ook maar even op de bank gaat zitten, komt Jessie gelijk bij haar op schoot zitten.
Toen Jessie en Fotini op een middag even onder toezicht de achtertuin mochten verkennen, klom Jessie in de boom die in de tuin staat. Hoger en hoger en hoe we ook riepen, Jessie kwam niet meer naar beneden. Op het moment dat mijn man de ladder uit de schuur ging halen, kwam Eden onder de boom staan.
Ze riep Jessie één keer en tot onze verbazing klom Jessie weer naar benden en sprong zo in Edens armen! Een bijzondere band, die twee!

Fotini.


Fotini is van begin af aan de meest nieuwsgierige poes geweest.
Zij kwam bij aankomst hier thuis als eerste uit de bench en begon te onderzoeken waar ze terecht gekomen was. Fotini eet altijd als eerste en ook was Fotini de eerste die uiteindelijk de keuken uit durfde te komen.
Inmiddels is Fotini hier helemaal gewend en kan goed met de andere honden en katten overweg. Fotini vindt het erg fijn om lekker op schoot te knuffelen en is tegelijkertijd een heel rustig beestje. Je merkt amper dat ze in huis is, maar wanneer je haar uitdaagt blijkt ze ook dol op spelen te zijn. Hiervan is een leuk filmpje te vinden op deze site. Ze heeft een beetje een verbaasde uitdrukking op haar koppie, heel grappig om te zien.
Fotini blijkt helaas niet zo heel fotogeniek. Wanneer ze ergens ligt en je wil een foto van haar maken, komt ze direct naar je toe om kopjes te geven en eens even lekker met je te knuffelen. Naar de kinderen toe zoekt ze zelf niet zo veel toenadering maar wanneer ze haar aaien, geniet ze daar al spinnend van.

Fotini is ook de enige van de drie musketiers die nog een baasje zoekt.
Bij wie mag dit lieve, rustige diertje komen wonen?!
Klik hier voor meer informatie

Suzanne Jimmink

Geef een reactie

Bestellen bij Zooplus en zo het Atlas Animal Project steunen? Klik dan op het Zooplus logo!



zooplus.nl

U kunt ons helpen door een donatie via PayPal!




K.v.K. nr: 612.457.39
RSIN: 854268443